Young Professional Programma 2025/2026

Op 27 november 2024 vond de eerste matchingsdag van het Young Professional Programma van Expeditie Loopbaan plaats. Het was het moment waarop onze Young Professionals voor het eerst kennismaakten met HR-adviseurs en managers van de deelnemende woningcorporaties – en andersom.

Tijdens deze intensieve dag gingen talent en corporaties met elkaar in gesprek over rollen, functies en mogelijkheden. Wie past waar? Welke plek sluit aan bij iemands talent en ambities? In verschillende werkvormen, georganiseerd samen met MAEK Academie, leerden de deelnemers elkaar beter kennen. Een pittige, maar waardevolle dag.

De matchingsdag vond plaats bij Alwel in Roosendaal. In de weken na afloop zijn alle gesprekken zorgvuldig opgevolgd. Met een mooi resultaat: alle Young Professionals hebben hun plek gevonden bij een van de deelnemende corporaties.

Een sterke start van dit programma, waarin talent en organisatie elkaar echt weten te vinden.

Kick-off Young Professional Programma – Editie 3

Wat een mijlpaal! Vandaag gave we het officiële startsein voor de derde editie van ons Young Professional Programma!

Na een zomer vol voorbereidingen met een projectgroep van collega’s uit de corporatiesector, oud-trainees en projectleiders van Expeditie Loopbaan, is het zover. Samen stelden we ambitieuze doelen, kozen we voor bureau MAEK! Academie, organiseerden we selectiedagen én de matchingsdag.

En nu staan we hier: met 13 fantastische talenten, hun begeleiders, bureau Maek en ons projectteam.
De energie en het enthousiasme tijdens deze kick-off waren ongekend. Het belooft een prachtig traject te worden waarin ontwikkeling, samenwerking en groei centraal staan.

We kijken uit naar 18 inspirerende maanden waarin deze talenten zich verder kunnen ontplooien, samen met hun begeleiders en de betrokken corporaties.

Kennismaken met de volkshuisvesting

Op vrijdag 7 februari vond de eerste trainingsdag van het Young Professional Programma plaats. De Young Professionals waren te gast bij Leystromen, waar zij een brede introductie kregen in de wereld van de volkshuisvesting.

De training Kennismaken met de Volkshuisvesting werd verzorgd door Kjenning en stond volledig in het teken van het ontdekken van het speelveld en het vakgebied waarin de Young Professionals zich de komende periode verder ontwikkelen. Een inhoudelijke en waardevolle aftrap van het programma.

Tijdens de training kwamen onder meer feiten en cijfers over de corporatiesector, de ontstaansgeschiedenis van woningcorporaties, actuele ontwikkelingen en wet- en regelgeving (zoals de Woningwet), én de financiële kant van de sector aan bod. Ook werd stilgestaan bij de rol van woningcorporaties in maatschappelijke opgaven zoals betaalbaarheid, beschikbaarheid, leefbaarheid en duurzaamheid.

Aan de hand van praktijkvoorbeelden en prikkelende stellingen gingen de Young Professionals met elkaar in gesprek over vragen als: wat betekent een woning voor iemand?, hoe maak je keuzes in een complex speelveld van belangen? en wat vraagt klantgericht werken in de praktijk? Zo werd niet alleen kennis gedeeld, maar ook ruimte gemaakt voor reflectie en uitwisseling van perspectieven.

De training bood daarmee een stevige basis en meer begrip voor de context waarin onze Young Professionals werken. Een breed overzicht, met voor ieder wat wils, dat helpt om het eigen werk beter te plaatsen binnen het grotere geheel van de volkshuisvesting.

Wat ons als kernteam betreft legde deze training een stevig fundament om samen op verder te bouwen.

Op 24 en 25 februari ging het Young Professional Programma (YPP) van start met de eerste module: Persoonlijk leiderschap. Tijdens deze tweedaagse (met overnachting) stonden de Young Professionals uitgebreid stil bij zichzelf, hun drijfveren en hun ontwikkeling.

Onder begeleiding van de trainers van MAEK Academie werkten de deelnemers aan thema’s als persoonlijke waarden, talenten en leerdoelen. Ook kwamen onderwerpen als energiemanagement, focus, belemmerende overtuigingen en de cirkel van invloed aan bod. De tweedaagse werd afgesloten met korte pitches, waarin de Young Professionals hun belangrijkste inzichten met elkaar deelden.

Naast inhoudelijke verdieping was er volop ruimte om elkaar beter te leren kennen. Tijdens de trainingsdagen, het gezamenlijke diner en de avonduren is bewust gewerkt aan openheid, vertrouwen en verbinding binnen de groep. Een stevige basis voor de rest van het programma.

De trainers kijken terug op twee zeer geslaagde en mooie dagen, met een betrokken en leergierige groep. Ook vanuit de praktijk klinken enthousiaste reacties.

Samen bouwen we verder aan groei, ontwikkeling en toekomstbestendig vakmanschap.

Inspiratiesessie 1: Personal Brand & Duurzaamheid

‘Wie denken jullie dat ik ben?’, werd gevraagd terwijl ik een slok nam van alweer mijn tweede bak koffie. Er lagen allerlei kleuren stof op tafel, en de dame voor ons straalde in een fleurrijke outfit. Twijfelachtig gaven we toe: vrolijk, creatief, spiritueel en positief passeerde de revue.

Het is de eerste inspiratiesessie van het Young Professional Programma, het thema van de ochtend: personal brand. Voorafgaand aan vandaag hadden we een test gemaakt over onze blauwdruk. Dit en de entourage van de kamer verraadde dat de ochtend in een kleurrijk jasje zou worden gehesen.

Herma van Mooi Advies raakte met deze manier van voorstellen direct de kern: een eerste indruk. Die maak je immers maar één keer, maar roept bij de ander meteen associaties op waardoor er al een beeld van jou wordt gevormd. Als je je hier bewust van bent, kan je daar op inspelen (en het in je voordeel gebruiken). Het is dan ook van belang dat je weet wie je bent, waar je naartoe wilt en hoe je dat naar buiten brengt. Via kleur, bijvoorbeeld.

Om dit zo goed mogelijk te benutten hebben we allemaal een advies meegekregen om te zien welke kleuren bij ons passen en hoe we ons het beste kunnen presenteren. Daarnaast hebben we een blauwdruk gekregen van onze drijfveren en levensmotto’s. Mijn blauwdruk is geel, wat staat voor zelfontwikkeling, het vergaren van kennis en optimisme. Vrij accuraat moet ik zeggen.

Na kleur te hebben gegeven aan onze identiteit en het mogen verorberen van de overheerlijk zelfgemaakte worstenbroodjes van Dichterbij, gingen we door met de volgende inspiratiesessie. Hier werd de rode draad een groene draad, en stond het thema duurzaamheid centraal.

Hiervoor moesten we onze CO2-voetafdruk in kaart brengen. Op wat trans-Atlantische vluchten na, stonden we er met de groep behoorlijk goed voor. Toch fijn om te weten. Gijs van Mooiland en Dirk van Area lichtten ons toe wat duurzaamheid binnen een corporatie inhoudt en waarom het zo belangrijk is om daar impact op te maken. Wij zijn immers afhankelijk van de natuur, en niet andersom. Dus om hier zo lang mogelijk van te kunnen genieten, moeten we daar voorzichtig mee omgaan.

Hoe? Dat zijn voor hen ook nog steeds complexe vraagstukken. Wij gingen er mee aan de slag en dachten na over mogelijke strategieën omtrent de thema’s energietransitie, materiaalkeuze, klimaatadaptatie en bewustwording bij bewoners. Beter isoleren, bio-based daken, regentonnen en schoolprojecten koppelen aan de wijk kwamen aan bod. De essentie van deze oplossingen is draagvlak creëren, en om daar te komen: voorlichten, voorlichten en (u raad het al) voorlichten.

Verbinding ontstaat daar waar de een luistert en de ander zich gehoord voelt. Maar dat moet vanuit twee kanten komen zodat er een algemeen begrip ontstaan waarin we dezelfde taal kunnen spreken en samen iets kunnen bereiken. Zoals ik al zei: een complex vraagstuk. Dat had ik zonder die tweede bak koffie niet gered.

Groet, Ichelle

Trainingsdag: Ikigai (persoonlijk leiderschap)

Het was een bewogen maandag, na een nóg roeriger weekend. Ik was niet de enige die er zo over dacht. We zaten weer met zijn twaalven bij elkaar, nu binnen de wanden van BrabantWonen, om de laatste sessie omtrent persoonlijk leiderschap aan te vliegen. Dat vliegen deed meer weg van een bedaard drafje, maar het mocht de pret niet drukken.

De dag stond in het thema van ‘Ikigai’, een Japans woord dat zich grofweg vertaalt in ‘het geluk altijd bezig te zijn’, wat weer te buigen valt in ‘een reden om te bestaan’. In de volksmond ook wel bekend als de reden waarom je elke dag je bed uitkomt. Dit kan inderdaad per dag verschillen, maar de fundamentele beweegreden blijft gelijk. Het is de betekenis die je hangt aan je leven, en de wil om die betekenis te vinden en ervaren.

Concreet valt dit op te delen in hetgeen waar je naartoe wilt (het resultaat) en de weg om daar te geraken (het proces). Daar waar die twee domeinen overlappen, is je Ikigai. Aan ons de taak om daarachter te komen.

We moesten de piekmomenten in ons leven als grondslag gebruiken, waaruit anderen betekenisvolle woorden aanstipten. Deze kon je opdelen in werkwoorden (iets wat je doet) en zelfstandige naamwoorden (iets wat je wilt bereiken). Hieruit kwam een zin wat je kan beschouwen als je Ikigai. Als je hier je activiteiten op afstemt, zal je meer samenvallen met jezelf en wat je belangrijk vindt in het leven.

Als je het idee hebt dat je vaker uit elkaar valt dan andersom, is het een idee om je taken te structureren, om te zien of er eventueel iets valt te elimineren, automatiseren of delegeren. Dit werd uitgelegd aan de hand van de Eisenhowermatrix, een model wat de meeste management professionals niet onbekend zal klinken. Hier worden taken ingedeeld in mate van urgentie en belang en gebaseerd daarop wat je er mee moet doen.

Taken, activiteiten, die niet urgent zijn, maar eigenlijk wel heel belangrijk, worden vaak overstemd door werkzaamheden en verdwijnen daardoor naar de achtergrond. En dat terwijl ze juist bijdragen aan die reden om elke dag weer voor op te staan. Zonde. Als je dan nou eens tactisch met die taken om kan gaan, en je ook nog ruimte en tijd kan geven aan de échte zaligheden van het leven (denk: een potje lachen met je moeder, een Trapistje drinken met je oma of die ene hobby daadwerkelijk praktiseren), zal je niet alleen gemoedelijker naar bed gaan, maar dus ook weer eruit willen.

Dicht bij je Ikigai blijven dus. Hoe dan? Opdelen in kleine concrete doelen waar je acties aan kan koppelen zodat je het in je dagelijkse werkzaamheden kunt verweven. Dit is dan ook precies de opdracht die wij hebben meegekregen. Je ikigai verenigen met je doel voor dit Young Professional Programma en daar de komende week een concrete actie in uitvoeren. Over 2 weken bel ik dan ook met Esmee om te vragen hoe betekenisvol haar week was, en met welk been ze uit bed is gestapt. Op woensdag uiteraard.

Meteen ons Ikigai na deze dag dan ook gelijk toegepast (zie foto).

Groet, Ichelle

Wat woningcorporaties bijdragen aan een veilig thuis

De tweede inspiratiesessie van het Young Professional Programma raakt het hart van de corporatie: het bieden van een veilig thuis en ervoor zorgen dat dat geborgd wordt. Een ritme dat je terug hoort in elke wijk, maar niet altijd met een positief geluid.

Leefbaarheid wint steeds meer focus. Door een toename in ondermijnende criminaliteit en een stijging in ernstige zorgmeldingen (specifiek de categorie: verward gedrag) is de veiligheid van een thuis niet meer zo vanzelfsprekend. Corporaties trekken dan ook fors meer geld uit om dit te bestrijden, maar het wordt juridisch steeds lastiger om aan te pakken.

Als woonconsulent bevind je je op dit snijvlak tussen zorg en veiligheid. Althans, snijvlak, het is meer een continuüm. De twee zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden: een gebrek aan veiligheid leidt tot zorgelijke situaties, een gebrek aan zorg leidt tot onveilige situaties. Dit is het belang dat Tom Otten van Woningbouwvereniging Bergopwaarts en Thijmen Weening van Alwel benadrukken over hun functie.

Als schakel tussen de bewoner en de corporatie, werk je veel samen met partners – een wijkagent, buurtbemiddeling, de gemeente en zorginstanties. Bij sommige gezinnen met taaie problematiek is namelijk inzet nodig vanuit verschillende disciplines. Goede samenwerking is hier cruciaal, daarom zijn er bepaalde kaders opgelegd. Zo is het helder wie de regie heeft bij (dreigende) escalatie van problemen en wie verantwoordelijk is voor de uitvoering daarvan. In theorie tenminste. De praktijk leert dat het lang niet altijd zo duidelijk is welke taak bij wie hoort en wie waar verantwoordelijkheid over draagt. Dat bleek maar tijdens het behandelen van een behoorlijk (lees: ontzettend) complexe casus.

Van onderstroomde bergingen tot uit het raam vliegend kinderspeelgoed, en van nachtelijk geschreeuw tot het leksteken van banden bij 40 verschillende auto’s. Dat allemaal binnen twee nachten in één wooncomplex. Wat is daarin dan je rol als corporatie, hoe pak je deze meldingen op en wie heeft in zo’n casus de regie, en waarom?

De crux hierin is: samenwerken en het grijze gebied opzoeken. Verschillende organisaties beamen dan ook dat ze liever wél actie ondernemen en teruggefloten worden, dan niets doen en zich laten begrenzen door kaders waarvan je niet eens weet hoe robuust ze zijn. Desperate times call for desperate measures.

Dat weten wijkagent Marjon en Anneke van A.M. Woonbegeleiding maar al te goed. Door ons een inkijkje te geven in hun werkveld, aan de hand van enerverende cases en vraagstukken, wordt de afstand tussen de corporatie en diens partners weer een stukje kleiner. Vol aandacht hebben we geluisterd naar hun bevlogen verhalen en meegedacht over de problemen die zij dagelijks ondervinden.

Dit is het soort samenwerking dat we nodig hebben om de complexiteit van de samenleving aan te vliegen. Daardoor klopt ons hart immers het hardst, en kan het ritme blijven doorklinken als een thuis.

Groet, Ichelle

Van empathie naar sympathie

Luisteren: we moeten het allemaal. Naar jezelf. Naar elkaar. Maar hoe goed luisteren we nu écht? En wat is goed luisteren dan?

Vandaag was de eerste training vanuit het kader ‘WIJ’. En dat beviel de meeste trainees goed, die gefixeerde zelfreflectie op ons persoonlijke doel hadden we ondertussen wel een beetje uitgemolken. Een fris, nieuw onderwerp stond voor ons klaar, gericht op samenwerking.

Nadat de stilte werd opgevuld met giechel en gekeuvel, werd zij gelijk weer opengelegd. We moesten tegenover elkaar gaan zitten en maar liefst vijf minuten elkaar in de ogen aankijken. Een onderbrekende gedachte? Wegwuiven, zodat je aandacht bij de ander bleef.

Je merkt, dit is zo makkelijk nog niet. In de sleep van het alledaagse zijn we ons vaak helemaal niet bewust van onze houding in een gesprek. En hoe dat overkomt op de ander.

Opdracht: vind een gesprekspartner, de een mag geoorloofd tetteren, de ander luistert – maar houdt zijn mond. Mijn woorden dansten door de ruimte, terwijl Jens zijn wangen alleen maar opkrulden. Stiekem best moeilijk om geen verbale inbreng te hebben in een ‘gesprek’.

En dat is het ook, een gesprek is immers wederkerig. Maar hoe je die wederkerigheid inkleedt: daar zit de kunst. Stel je open vragen, of wil je iemand al een bepaalde richting in sturen? Luister je empathisch, of heeft je antwoord vaak iets weg van “De buurman van een neef van mij was laatst ook op Tenerife!”?

We mochten onze skills eens testen door een Q&A sessie (denk: College Tour) met niemand minder dan Bas Sievers, de bestuurder van Woonpartners. Ik nam de rol van moderator tot me, maar vooral de input van de groep en de fijne bevlogenheid van Bas maakten het zo’n mooie uitwisseling. Nogmaals dank daarvoor.

De uitdagingen van Bas maakten ruimte voor onze eigen dilemma’s. Wederom in een groepje: de een oreert, de ander luistert (nu mét respons) en een derde observeert. Een vereiste was wel om écht empathisch te luisteren. En wat ontstonden hier toch mooie gesprekken uit. Je kan je niet in iemands schoenen verplaatsen, maar door een ander te horen, kom je toch een beetje dichter bij diens belevingswereld. Zo ontstaat verbinding.

Ik voel me ook echt verbonden met deze groep trainees. Dat begint met een luisterend oor.

Groet, Ichelle

Feedback, gesprekstechnieken én… een rollenspel

Niet te veel theorie, geen rollenspel en ook niet te veel over mezelf. Dit waren de onderdelen die we in ieder geval niét wenste te behandelen vandaag. Aan maar liefst één behoefte daarvan is gehoor gegeven. Misschien maar goed ook, hoe kun je anders leren succesvol samenwerken?

Deze trainingsdag werd afgetrapt met feedback, zowel het geven als ontvangen ervan. Dat eerste vonden we allemaal een behoorlijk heikel punt. Hoe doe je dat nu effectief zonder dat je iemand kwetst? Of juist zodat het krachtig overkomt – in verhouding tot een leidinggevende bijvoorbeeld?

Tips hiervoor zijn: ondertitelen (oftewel, het expliciet benoemen dat je je gespannen voelt, of het heel moeilijk vindt om dit uit te spreken), een stapje terug doen uit je frustratie zodat je niet uit emotie handelt en dichtbij jezelf blijven. Die laatste is een behoorlijk open deur als je het mij vraagt, waarvan veel mensen vaak niet eens weten wat het precies inhoudt. Wat is dat ‘zelf’ waar je dichtbij moet blijven en hoe doe je dat dan?

Relevant? Of mijn eigen filosofische gemeukel? Als je goed feedback wilt geven, wellicht toch wel handig om te weten. In de ontmoeting met de ander word je jezelf, daarin kun je trouw blijven aan hoe jij je in respons tot de ander verhoudt. Je blijft dus trouw aan een richting: wat leeft er nu in mij en hoe maak ik daar ruimte voor?

Leuk hè, zo’n intermezzo. Feedback dus. En vooral niet te veel over het zelf, maar daar kan je in het domein van feedback geven niet omheen. Dat betreft immers een gewaarwording die jóu triggert en waar jíj wat mee wilt. Dus we verpakten deze zelfreflectie in het 4G model (gedrag-gevoel-gevolg-gewenst).

Bijvoorbeeld: je hebt een bila en de ander zit constant op haar telefoon te kijken – heel hinderlijk. Hierdoor voel je je ongehoord en niet belangrijk. Daardoor trek je je terug in het gesprek, deel je minder informatie en voel je je uiteindelijk minder betrokken. Wat had je liever gewild? In dit geval: wederkerige aanwezigheid en aandacht, zodat je je serieus genomen voelt en je bijdrage ertoe doet.

Mooi voer voor dat rollenspel. Dat en ‘hoe-kap-ik-vriendelijk-een-gesprek-af-met-een-huurder-die-lang-is-van-stof’? Of met een verward persoon die elke week voor hetzelfde niet-bestaande probleem belt? In groepjes van 3 gingen we met een trainingsacteur hiermee aan de slag. Heel bijzonder. Zelfs de hoogst ervaren aversie smolt langzaam weg als sneeuw voor de zon en maakte plaats voor het recept van zelfgemaakte rendang (een creatieve oplossing op die laatste uitdaging).

Gelukkig bleef het theoretische kader beperkt, en werd er vooral gepraktiseerd: door rollenspel en zelfreflectie nota bene. Maar ja, zonder ik geen wij toch?

Groet, Ichelle

Op 24 september vond de tweede matchingsdag van het Young Professional Programma plaats bij Tiliander in Oisterwijk. Young Professionals en deelnemende Brabantse woningcorporaties kwamen hier samen ter voorbereiding op de volgende stap: op 1 november starten de Young Professionals bij hun tweede corporatie.

Na het welkom begonnen we met ‘Over de streep’, een werkvorm die zorgde voor openheid, herkenning en verbinding. Daarna volgden maximaal vijf matchingsgesprekken tussen een corporatie en één van de Young Professionals. In deze 1-op-1 gesprekken was ruim de tijd om stil te staan bij wie de Young Professional is, welke kennis en kunde hij of zij meebrengt, waar de wensen liggen én wat de corporatie te bieden heeft.

Na de lunch zorgde een korte energizer voor nieuwe energie. In de daaropvolgende freestyle ronde kregen deelnemers de ruimte om verder door te praten op basis van interesse en gevoel. Met een open blik van alle betrokken corporaties is uiteindelijk voor iedere Young Professional een mooie plek gevonden voor de tweede periode van het programma. Een dag vol energie, goede gesprekken en nieuwe verbindingen – precies waar Expeditie Loopbaan voor staat.

Een nieuwe fase, een nieuwe plek en een nieuwe rol: op 1 november gaan de Young Professionals van start met hun tweede periode. Dat moment luidden we op 29 oktober samen in tijdens de kick-off bij Tiliander in Oisterwijk.

In de ochtend kwamen de Young Professionals samen met hun nieuwe leidinggevenden. Een moment om elkaar beter te leren kennen en goed in verbinding te komen. Voor Maek Academie en Expeditie Loopbaan was dit een mooi moment om verwachtingen te managen. Samen maakten we een sterke start in deze nieuwe fase van het programma.

Na de lunch volgde voor de Young Professionals een boksclinic: een actieve en energieke afsluiting van een waardevolle kick-off. Met deze energie gaan zij vol vertrouwen van start met de volgende periode van hun programma.

Wat zie (en voel) jij? Wat ziet de ander?

Donderdag 4 december stond onze training in het teken van ‘zichtbaar zijn’. Hoe sta je voor een groep? Wat voel je als het jóuw moment is om iets te zeggen?

Met verschillende opdrachten gingen we hiermee aan de slag. Een goed getimede training, want we zijn net een maand aan het werk bij onze tweede corporatie. En elke Young Professional krijgt vroeg of laat met dit thema te maken. Of het nou gaat om een presentatie in het MT, het overtuigen van collega’s of het voeren van een lastig gesprek.
De training gaf ons de ruimte om even stil te staan bij wat je op zo’n moment ervaart. Wat blijkt: we maken onszelf vaak onnodig een hoop dingen wijs, terwijl je omgeving daar meestal heel anders naar kijkt.

’s Middags spraken we met Ilona v. Herpen-Heesakkers MSc. RA, directeur Bedrijfsvoering bij BrabantWonen. Ze nam ons mee in haar eigen loopbaan en de keuzes die ze onderweg maakte. Openhartig vertelde ze niet alleen wat haar dreef, maar ook wat ze zelf soms lastig vond. Haar belangrijkste tip: blijf eerlijk. Geef aan als je het even niet weet of wanneer je iets voor het eerst doet. Dat is heel normaal – en zo kun je ongetwijfeld rekenen op hulp van je collega’s die #werkenbijdewoco.

Groeten, Noud

Nog vijf maanden te gaan, toch voelt iedereen dat het einde niet treuzelt. Er rest ons immers nog maar één trainingsdag van het hele traineeshipprogramma. De afgelopen twee stonden in het teken van de toekomst, want: wat hierna?

Maar wat nu voordat hierna? Daar hadden de coaches mooie oefeningen voor. We mochten nadenken over hoe we onszelf het liefste profileren. Zie het moodboard voor mijn gewenste waarde (ik was gebonden aan een tijdschrift van Happinez, maar heb er nog een redelijke visie van weten te breien). Dit moesten we pitchen aan de ander. Daar kwam naar boven dat dit doen op basis van intuïtie de meest pure vorm van jezelf toont. Een raadgever die ik nog wel eens wil verloochenen, het rationele apparaat dient mij soms net iets te goed.

Maar dat is ook wat het doet: dienen. Het verstand is immers de slaaf van de passies. Dat werd maar weer al te duidelijk toen we een oefening vanuit verbeeldingskracht moesten uitvoeren. De meest creatieve ideeën kwamen tot leven: van wandelbila’s door de kantoorboerderij tot een bibliotheekcafé als ontvangstruimte waar iedereen elkaar kan ontmoeten. Vervang ‘ja, maar’ door ‘ja, en’ en onze zoetste dromen zullen leiden tot een land van melk en honing.

De kaders voor wat mogelijk is leggen we immers zelf. We hebben slechts de neiging om deze zo strak te plaatsen dat we ons daardoor onmogelijk weten. Maar door juist voort te borduren op die kaders kom je in een ruimte waar je denkt buiten deze vooraf gelegde structuur. Iedereen tekent initieel dezelfde ‘vis’, de tweede keer begint deze sneller te zwemmen en de derde keer neemt het een snoekduik. Zo werkt het veelal bij alle ideeën en gedachtegangen.

Dit kristalliseren en jezelf goed over de bühne kunnen brengen heeft ons weer wat sterker in de schoenen gezet. Al heeft het bij mij ook weer die aardstwijfel doen aanwakkeren, want: wat hierna? Voor nu een treuzelende gedachte, maar daar denk ik wel een tweede keer over na.